Jak to działa
Zapytany wprost „jak dobrze podajesz, od 1 do 5?” młody zawodnik zwykle odpowiada tak, jak chciałby wypaść. Dlatego ankieta pyta nie wprost — sposobami znanymi z kwestionariuszy samooceny:
- jak często coś wychodzi w meczu i na treningu (zachowanie, nie ocena),
- gdzie zawodnik stoi w drużynie i co powiedziałby o nim trener,
- ile razy na 10 wyjdzie mu to pod presją rywala,
- stwierdzenia odwrócone, w których zgoda oznacza słabszą stronę,
- trzy pytania kontrolne o rzeczy, które prawie nikomu się nie zdarzają — pokazują, czy odpowiedzi mogą być zawyżone.
Każdą umiejętność opisują trzy różne pytania, wymieszane z pytaniami o inne umiejętności. Z odpowiedzi liczymy samoocenę w skali szablonu i zaznaczamy, gdzie odpowiedzi o to samo były niespójne.
Trener ocenia zawodnika wprost, po zakończeniu przeglądu, w skali 1–5 względem oczekiwań dla rocznika (3 = na poziomie rocznika). Samoocenę z ankiety zobaczy dopiero po zapisaniu swojej oceny — żeby ta była niezależna. Różnice to dobry początek rozmowy.
- 1 Dopiero się uczy — wyraźnie poniżej oczekiwań dla rocznika
- 2 Robi to czasem — jeszcze poniżej oczekiwań dla rocznika
- 3 Na poziomie rocznika — zwykle dobrze
- 4 Powyżej rocznika — dobrze także pod presją
- 5 Wyróżnia się — wzór dla drużyny
Domyślne szablony
- Umiejętności na pozycji — Osie z tabeli oczekiwań Narodowego modelu gry: 11 umiejętności zawodnika z pola, osobno bramkarz. Oceniasz względem rocznika, nie względem seniorów.
- Cztery obszary rozwoju — Technika i taktyka, fizyczność, psychika, relacje w drużynie — po dwie osie na obszar. Dla każdej pozycji te same.
Umiejętności na pozycji pochodzą z tabeli oczekiwań Narodowego modelu gry. Ta tabela opisuje poziom docelowy dorosłego zawodnika, więc w akademii nie jest celem do odhaczenia — przy każdej pozycji pokazujemy tylko, na czym ten model kładzie największy nacisk.